:: KUNA LEŚNA  (Martes martes) ::

 

      
Kuna leśna  (Martes martes)

Wśród kun rozróżnia się dwa gatunki: kunę leśną (tumak) i domową (kamionka — Martes foina). Kuna leśna ma długi tułów, głowę dość dużą, okrągłą, pyszczek spiczasty, uszy krótkie, okrągłe, oczy duże, nogi. krótkie. Ogon długi, puszysty. Kuna leśna jest z wierzchu kasztanowo-brunatna, na szyi przy głowie i na podbrzuszu tułowia jaśniejsza, żółtawa. Na podgardlu pomarańczowo kremowa plama charakterystycznie półokrągła na piersiach. Łapy brązowe zakończone owłosionymi opuszkami i pazurami. Futro ma włos podwójny, przy skórze gęsty brązowo-żółty i przewodni ciemniejszy. Kita puszysta, z długim, ostrym, ciemniejszym włosem. W całości futro lśniące, w zimie ciemniejsze niż w lecie. Kuna leśna ma długość około 50 cm, ogon około 30 cm, wysokość około 20 cm i masę do 1,5 kg. Kuna domowa (kamionka) ma futro podobne do leśnej i różni się tylko kolorem i kształtem plamy na podgardlu. Kuna domowa ma długą plamę białą, na piersiach rozwidloną, sięgającą aż na górną część nóg, jest mniejsza od leśnej.
 

W jakich warunkach terenowych przebywa kuna?

Kuna leśna żyje w lasach całego kraju, najchętniej w gęstych lasach mieszanych. Trzyma się stale obranej przez siebie części lasu. Urządza legowisko w dziuplach starych drzew, najchętniej dębów, w opuszczonych gniazdach lub zarośniętych kamionkach.

Kuna domowa żyje na strychach domów i w zabudowaniach gospodarczych, wśród zwałów drzewa lub gałęzi albo też w kamionkach w pobliżu gospodarstw. Spotyka się ją także w lesie.

 

Czym żywi się kuna?

Kuna leśna żywi się głównie złowionymi drobnymi zwierzętami i ptactwem. Zjada również jaja ptasie, jagody i owoce leśne (szczególny jej przysmak to jagody jarzębiny). Tu-mak łapie zarówno myszy, jak i zające, króliki, a nawet małe sarniątka. Atakując stara się ofiarę zadławić albo przegryźć jej gardło lub arterie szyjne, często potem odgryza głowę. Ze szczególną zawziętością ściga wiewiórki. Padliny w zasadzie nie rusza.

Tumak w ciągu dnia przebywa w dziupli lub opuszczonym gnieździe (wiewiórek, jastrzębi, wron lub gołębi). Po zachodzie słońca, a czasem i wcześniej, wychodzi na żer. Zdarza się, że poluje także w ciągu dnia. Zmienia swój rejon polowania dość regularnie. Zwykle na opolowany już rejon wraca po 5—7 dniach, w zależności od swojego zwyczaju. Kamionka żywi się przeważnie drobiem, zarówno młodym, jak i starym, drobnym ptactwem i jajami, ale jej podstawowe jadło stanowią myszy i szczury; zjada także owoce.


     Kiedy jest rozmnoża kun?


Kuna żyje pojedynczo, tylko w okresie cieczki w lipcu - sierpniu łączy się w pary. W czasie cieczki kuna wydaje głos podobny do miauczenia kota. Pomiot następuje u kuny po 38 tygodniach od zapłodnienia, a więc w kwietniu lub maju. Ciąża kuny jest przedłużona, gdyż do końca zimy (luty) płód właściwie nie podlega rozwojowi, a potem dojrzewa bardzo szybko. Samica pomiata 2-5 młodych, które przez około 4-5 tygodni są ślepe. Młode w lecie i jesieni żyją przy matce. Pełną dojrzałość osiągają w drugim roku życia. Maksymalny wiek kuny około 10 lat.

 


  Jak odróżnić ślady kun od innych śladów?

Ślad kuny tworzą dwa odciski łapek ułożone blisko siebie (podobnie jak znak “ ułożony poprzecznie do drogi) i odległe od następnych odcisków przeciętnie 50-100 cm, w zależności od szybkości biegu. Kuna porusza się skokami. Ślad kuny leśnej różni się od śladu kuny domowej tym, że w odcisku łapek kuny leśnej nie są widoczne odciski palców i pazurów, w szczególności na śniegu, gdyż łapki tej kuny są owłosione, podczas gdy w śladzie kuny domowej są widoczne ślady pazurów. Nie należy mylić śladów kuny ze śladami innych zwierząt, np. kota czy tchórza. Ślad kota jest podobny do sznurowania lisa, a ponadto odcisk łapy kota jest okrągły i nie ma odcisków pazurów. Ślad tchórza natomiast jest odciskiem czterech łap ułożonych w pobliżu siebie i z wyraźnymi śladami pazurów.

 


 

 

 

  Do pobrania  - "Komputerowy słownik gwary łowieckiej"  
       

 

 

Strona główna

 

osób odwiedziło strony tego serwisu

 © 2001-2012 Ryszard Łosiniecki